Ένα βράδυ που η πλατεία Καλλιγά γέμισε με χαμόγελα... Κάποιος το αποφάσισε ξαφνικά. Ηταν μια κοπέλα (όχι μικρή σε ηλικία...) η οποία ήθελε να κρατήσει ένα μπαλόνι. Ετσι ήρθαν ένας ένας εκεί που στεκόμασταν (δίπλα στα μπαλόνια φυσικά!) και μ’ έναν αναπτήρα έκοβαν μπαλόνια από τα δύο «μπουκέτα» που διακοσμούσαν την πλατεία Καλλιγά στις δύο γωνιές της: σαν πλαίσιο στην Big Band του Δήμου Αθηναίων που μας επισκέφτηκε στις 27 Ιουνίου για μια γλυκιά βραδιά. Με πρωτοβουλία της Ενωσης Πολιτών της πλατείας Καλλιγά οργανώθηκε αυτή η εκδήλωση λίγες μέρες μετά την -σε άλλο ύφος- βραδιά που γέμισε τον χώρο της πλατείας με αναμμένα κεριά και θετική ενέργεια. Ομορφη, ζεστή ενέργεια διασκορπισμένη και πάλι και ναι, μεταδοτική, τι ωραία... Φτάσαμε κατά τις 8, την ώρα δηλαδή που θα άρχιζε η μίνι συναυλία της Big Band. Παρόλο που αρχικά δεν είχαμε σκοπό να καθίσουμε, η ατμόσφαιρα μας παρέσυρε. Τα μέλη της ορχήστρας «ζέσταιναν» τα όργανα, ο μαέστρος Γιάννης Τερεζάκης με άσπρο τζιν και μαύρο πουκάμισο περπατούσε ανάμεσά τους, τα παιδιά της γειτονιάς ενθουσιασμένα με τα μπουκέτα των μπαλονιών προσπαθούσαν να τα λύσουν. Συναντήσεις με γείτονες, χειραψίες, σχόλια «κοιτάξτε τι ετοίμασαν οι κυρίες» και πράγματι σε ολόκληρη την απέναντι πλευρά της πλατείας είχαν στηθεί τραπέζια μ’ έναν πλούσιο μπουφέ. Οχτώ και είκοσι ακούστηκαν οι πρώτες νότες, τζαζ ρυθμοί πλημμύρισαν την πλατεία Καλλιγά, και το κέφι απλώθηκε. Χρόνια είχε να αισθανθεί ο χώρος τέτοια ζωντάνια και χαρά. Ισως από τότε που η ταβέρνα ακριβώς απέναντι από την πλατεία, ιστορικό μέρος συνάντησης κατοίκων και διανοουμένων της περιοχής (η οποία κάηκε πριν από αρκετά χρόνια), φώτιζε και μοσχομύριζε με τις κουβέντες και τα μεζεδάκια της. Ωραίες εποχές που σαν να ξαναζωντάνεψαν σε τελείως άλλο πλαίσιο. Η σύμπνοια μεταξύ των γειτόνων σε μια προσπάθεια γνωριμίας, επαφής, συσπείρωσης. Μπορούμε να περνάμε καλά, να γελάμε, να χαλαρώνουμε ακόμη και κάτω από δυσμενείς συνθήκες. Φτάνει ένα μπαλόνι... Το κόβεις από το μπουκέτο και το χαρίζεις σ’ ένα παιδί. Εκείνο θα σε κοιτάξει ενθουσιασμένο σαν να του χάρισες τον κόσμο ολόκληρο. Τι χρώμα έχει; Μπλε, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, κόκκινο. Εχει σημασία. Επιμένεις ότι πρέπει να το κρατάει σφιχτά στο χέρι του, όμως αυτό δεν είναι σίγουρο. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Μόνο πως αν το αφήσει κι αυτό και οι φίλοι του να φύγει, θα πετάξει ψηλά κι ο ουρανός θα γεμίσει μπαλόνια. Ετσι έγινε, κι ένα βράδυ η πλατεία μας γέμισε με χαμόγελα... Τι ωραία. Σάντρα Βούλγαρη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.7.2011

Η πρώτη γιορτή

Τη Δευτέρα 27 Ιουνίου, από τις 8 έως τις 11 το βράδυ, οι γείτονες και φίλοι συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία Καλλιγά για να γιορτάσουμε το καλοκαίρι.
Με την Big band των Μουσικών Συνόλων του Δήμου Αθηναίων που μας χάρισε μια ώρα υπέροχης τζαζ μουσικής.
Με πολλά κεράσματα τα οποία φιλότιμα και γενναιόδωρα προσέφεραν οι καλές μαγείρισσες αλλά και οι μάγειροι της γειτονιάς μας.
Με αρχοντικές αλμυρές και γλυκές προσφορές από καταστήματα της περιοχής μας.
Με παγωτά και μπαλόνια για όλα τα παιδιά που γέμισαν την πλατεία.
Με τη χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όσων είδαν πάλι μια γειτονιά να ζωντανεύει.
Με νέους φίλους στην συντροφιά μας.
Με διάθεση να συνεχίσουμε όλοι μαζί αυτό που άρχισε πριν από λίγους μήνες.

Πατήσια, η σιωπηλή διαμαρτυρία που ένωσε μια γειτονιά

Πάνε δύο χρόνια από τότε που από μία άχρωμη γειτονιά εγκαταστάθηκα στην πλατεία Καλλιγά, στο ύψος της στάσης Καλλιφρονά επί της οδού Πατησίων. Σε πολλούς η πλατεία είναι γνωστή και ως Καραμανλάκη από τον ομώνυμο δρόμο. Χαρακτηριστικό της, η μορφολογική ομοιογένεια των πολυκατοικιών της, με τους μικρούς κήπους στην πρόσοψη. Πρόκειται για μια καθαρά αστική συνοικία, που ακόμη και σήμερα σε κάνει να φανταστείς τις δόξες που γνώρισε κάποτε.


Αυτή η γειτονιά είχε την ατυχία να βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας και να γνωρίσει, όπως αυτό, τη σταδιακή παρακμή. Κι αν κάποτε οι κάτοικοι την εγκατέλειπαν για το όνειρο της μεζονέτας των βορείων προαστίων, σήμερα την εγκαταλείπουν γιατί... φοβούνται. Φοβούνται την εγκληματικότητα σε όλες της τις μορφές, φοβούνται την απομόνωση που βιώνουν μέσα στα ίδια τους τα σπίτια... φοβούνται και απελπίζονται από την εγκατάλειψη.


Πριν από ένα χρόνο, μια μικρή ομάδα ανθρώπων, παλιοί και νέοι κάτοικοι της γειτονιάς, μαζευτήκαμε και αποφασίσαμε να δράσουμε. Δεν γνωριζόμασταν από πριν. Ομως, είχαμε ένα κοινό όνειρο. Να δώσουμε λίγη ζωή γύρω μας. Ιδρύσαμε την Ενωση Πολιτών Πλατείας Καλλιγά με στόχο τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας. Την καθημερινότητα όλων των κατοίκων, ανεξαρτήτως καταγωγής, εθνικότητας, χρώματος και προπαντός πολιτικών πεποιθήσεων.


Μετά μια περίοδο εσωστρέφειας και προετοιμασίας, νιώσαμε έτοιμοι να βγούμε προς τα «έξω». Πρώτη κίνηση, ζητήσαμε από τον κόσμο να πάρει σκούπες και φαράσια για να καθαρίσουμε την πλατεία και τους γύρω δρόμους. Η ανταπόκριση ήταν μικρή. Δεν το βάλαμε κάτω. Με αφορμή τα περιστατικά της εγκληματικότητας των τελευταίων εβδομάδων, καλέσαμε πόρτα πόρτα τους γείτονες να βγούμε στην πλατεία, να την γεμίσουμε με κεριά και να μείνουμε εκεί σιωπηλοί. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς πανό, χωρίς τίποτα. Μόνο με την παρουσία μας.


Το βράδυ της Τετάρτης 1η Ιουνίου, έπειτα από ένα αρχικό μούδιασμα, το θαύμα έγινε. Από παντού έρχονταν άνθρωποι που δεν είχα δει ποτέ στην πλατεία. Κάποιοι κρατούσαν ένα κερί από αυτά που έχουμε όλοι σε περίπτωση διακοπής ρεύματος, άλλοι κρατούσαν ένα φαναράκι. Εκεί βρίσκονταν και πολλά παιδιά. Στην αρχή, μας κοιτούσαν περίεργα. «Τι κάνουν αυτοί εκεί με τα κεριά στη μέση της πλατείας;» Σε λίγο, μας προσέγγισαν ρωτώντας αν μπορούν να μας βοηθήσουν και το παιχνίδι άρχισε. Το ένα ανταγωνιζόταν το άλλο ποιο θα βάλει τα πιο πολλά. Και από δίπλα, οι μεγαλύτεροι. Ολοι έκαναν από κάτι. Δεν πέρασε όμως ένα τέταρτο και ο αέρας πήρε σειρά και μας έκανε το δικό του παιχνίδι και αυτός. Εσβησε όλα τα κεριά. Δόθηκε σύνθημα και σε λιγότερο από μία ώρα, η πλατεία γέμισε με 800 κεριά μέσα σε ποτήρια.


Οταν τελειώσαμε, κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή για τα θύματα κάθε μορφής βίας. Υστερα, αυθόρμητα και ανθρώπινα όλοι χειροκροτούσαν. Και να οι φωτογραφίες, να τα χαρούμενα πρόσωπα, παντού.


Ενα μέλος από την ομάδα μας απευθύνθηκε προς όλους παροτρύνοντάς τους να αποβάλουν τον φόβο, να βγουν από τα σπίτια τους και να έρθουν σε επαφή με τον διπλανό τους. Τότε, με πλησίασε μια κυρία, παλιά κάτοικος, και μου είπε: «Πόσο χαίρομαι που αύριο όταν θα βγω για ψώνια θα έχω να χαιρετήσω τόσο κόσμο...».


Είχαμε κερδίσει το στοίχημα. Και αυτό είναι μόνον η αρχή. Δώσαμε ραντεβού στις 27 Ιουνίου για μια μεγαλύτερη γιορτή, αυτή τη φορά με μουσική, γιατί στη θλίψη και την κατήφεια πρέπει να αντιδράς. Φυσικά, θα είμαι και εγώ εκεί, στην πλατεία Καλλιγά, την πλατεία μου. Και περιμένω με μεγάλη χαρά να σας δω και εσάς.


Δημήτρης Κριεζής
Δικηγόρος και ιδρυτικό μέλος της Ενωσης Πολιτών Πλατείας Καλλιγά.


ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 11.6.2011

Δευτέρα 27  Ιουνίου* 8.00 μ.μ.

στην Πλατεία Καλλιγά

Γιορτάζουμε το καλοκαίρι

Επειδή η ζωή νικάει τον φόβο.

Επειδή η γειτονιά μάς ενώνει.

Επειδή το καλοκαίρι θέλει μουσικές

Ετοιμάζουμε την πρώτη μας γιορτή

Με τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων

Με γεύσεις, χρώματα και πολύ κέφι

Ελάτε να γιορτάσουμε όλοι μαζί

Φέρνουμε :

- το καλύτερο φαγητό μας,

- τους καλύτερους φίλους

- μπαλόνια για στόλισμα


*Η αλλαγή ημερομηνίας οφείλεται στην προκήρυξη γενικής απεργίας στις 15 Ιουνίου.

ΚΕΡΑΚΙΑ ΠΟΛΛΑ

Μια γλυκιά ανοιξιάτικη βραδιά, δεκάδες γείτονες και φίλοι βρεθήκαμε στην πλατεία Καλλιγά για να θυμηθούμε, να διαμαρτυρηθούμε σιωπηλά, να μιλήσουμε ανοιχτά, να γνωριστούμε, να κάνουμε σχέδια για το σήμερα και το αύριο της περιοχής μας.


Ανάψαμε ένα κερί ο καθένας (τα παιδιά πολύ περισσότερα) με την ευχή η βία να σταματήσει, η ζωή να νικήσει, η ελπίδα να αναστηθεί.


Είμαστε εδώ. Όλοι μαζί. 


Και θα μείνουμε εδώ. Aπό πείσμα και τρέλα, όπως λέει και το τραγούδι. 

Ανάβουμε ένα κερί

Κεράκια στη σειρά

Μικροί και μεγάλοι

Προσοχή στη λεπτομέρεια

Η πλατεία ήταν γεμάτη

Διάδρομοι φωτεινοί

Το φως θέλει απαλά χέρια

Κεράσματα

Κεντήματα

Γλυκιά βραδιά

Ανοιξιάτικη

Μαγική

Με απλά υλικά

Σπαρμένη φωτάκια

Κάτι νέο γεννιέται

Σχεδόν τέλειο

Μυστήριο, φωτεινό σκοτάδι

Όταν κοιτάς από ψηλά

Τετάρτη  1  Ιουνίου  

8.30  μ.μ.

Πλατεία Καλλιγά

Ανάβουμε ένα κερί

Για τις ζωές που χάνονται, για τη βία που σκοτώνει, για τον φόβο, για την ελπίδα, για την πίστη στη ζωή, για την πόλη μας, για το δικαίωμα στο αύριο, για τα παιδιά μας, για όλους μας

Φέρνουμε : κεράκια ρεσώ , μεγάλα κεριά.

Ανάβουμε ένα κερί

Για τις ζωές που χάνονται

Γιατί δεν κλείνουμε τα μάτια στην περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, δεν αντέχουμε να θυσιάζονται άνθρωποι χωρίς κανείς να λογοδοτεί, δεν ξεχνάμε αυτούς που χάθηκαν

Για τη βία που σκοτώνει

Γιατί οι γειτονιές μας έχουν γίνει χωματερές ψυχών, πεδία μάχης, χώρος άσκησης παρανόμων, τόπος άβατος για τους αδύναμους

Για τον φόβο

Γιατί δεν περπατάμε πια ελεύθεροι, γιατί οι μέρες μας δεν είναι ήσυχες, γιατί οι νύχτες μας είναι γεμάτες σκιές

Για την ελπίδα

Γιατί δεν αφήνουμε τα σπίτια μας σε όσους θέλουν να μας τρομάξουν, γιατί μένουμε εδώ να παλέψουμε για μας, για τους γονείς και τα παιδιά μας, γιατί πιστεύουμε ότι με τον δικό μας αγώνα θα ξημερώσει μια καλύτερη μέρα

Για την πίστη στη ζωή

Γιατί γνωρίζουμε ότι δίπλα μας υπάρχουν πολλοί που ονειρεύονται όσα κι εμείς, γιατί είδαμε ότι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε πολλά από κείνα που μας βαραίνουν

Για την πόλη μας

Γιατί δεν εκχωρούμε σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς, γιατί δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν καλές και λιγότερο καλές γειτονιές στην Αθήνα, γιατί δεν θα αφήσουμε κανέναν ήσυχο μέχρι να αλλάξουν όλα

Για το δικαίωμα στο αύριο

Γιατί η ζωή μας είναι εδώ, γιατί μπορούμε όλοι μαζί να κτίσουμε μια πιο ανθρώπινη πόλη, γιατί πιστεύουμε σε ένα καλύτερο μέλλον

Για τα παιδιά μας

Γιατί τα θέλουμε όλα : καλά σχολεία, ελεύθερους χώρους, δημόσιες βιβλιοθήκες, χώρους άθλησης και ψυχαγωγίας

Για όλους μας

Γιατί όσα ξέραμε τέλειωσαν.

Γιατί όσα ήξεραν τέλειωσαν.

Είμαστε εδώ, αποφασισμένοι να διεκδικήσουμε όσα μας ανήκουν.

Ως πολίτες, ως άνθρωποι.

O καθένας να δει πώς θα αλλάξει τον κόσμο του

«Βρέχει με απόλυτη ειλικρίνεια. / Αρα δεν είναι φήμη ο ουρανός / υπάρχει / και δεν είναι το χώμα λοιπόν / η μόνη λύση / όπως ισχυρίζεται ο κάθε τεμπέλης νεκρός.»
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ


Η χρεοκοπία μάς ενεργοποιεί. Οχι απαραίτητα αναστοχαστικά ούτε πάντοτε δόκιμα ή νηφάλια, αλλά σίγουρα ανάβει το φιτίλι της αμφιβολίας μέσα μας. Πώς καταντήσαμε έτσι; Τι χώρα παραδίδουμε στα παιδιά μας; Σε τι μπορούμε να ελπίζουμε;
Η τελευταία ερώτηση είναι η πιο γόνιμη. Οχι ότι δεν χρειάζεται να στοχαστούμε τα αίτια της χρεοκοπίας (κάθε άλλο), αλλά, στη συγκεκριμένη συγκυρία, το όφελος προκύπτει κυρίως από την πράξη. Η ερμηνεία διαυγάζει τον κόσμο, η πράξη όμως τον αλλάζει.


Τι μπορούμε να κάνουμε; Χρειαζόμαστε πρότυπα να μας εμπνεύσουν. Πού θα τα βρούμε; Υπάρχουν γύρω μας, αρκεί να εκπαιδεύσουμε τη ματιά μας να τα αναζητήσει. Η μεμψιμοιρία είναι ανέξοδη και εκτονωτική. Η δημιουργία προϋποθέτει κόπο, φαντασία, ρίσκο. Ιδού μερικές (από πολλές) ιστορίες ανθρώπων που δεν μιλούν για αλλαγή, αλλά την ενσαρκώνουν.


Οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης είναι ό, τι καλύτερο διαθέτει η Ελλάδα σε University Press. Σε μεγάλο βαθμό το χρωστούν στον εμπνευσμένο διευθυντή τους, τον διακεκριμένο φυσικό Στέφανο Τραχανά. «Ανήκα σε ένα ιδεολογικό χώρο που πίστευε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο», λέει στην «Κ» (6/3/2011) ο Τραχανάς. «Με τα χρόνια, κατάλαβα ότι είναι πιο δύσκολο να βάλεις ένα στόχο στα μέτρα σου: να κάνεις ένα καλό μάθημα, να γράψεις ένα καλό βιβλίο, να δημιουργήσεις ένα εκδοτικό οίκο... Γιατί αυτά τα πράγματα απαιτούν προσπάθεια και είσαι υπόλογος για το αποτέλεσμα». Σοφές κουβέντες. Θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο; Ξεκίνα φιλόδοξα με μια δραστηριότητα που σε ενδιαφέρει άμεσα και κάνε την όλο και καλύτερα.


Ο αθηναϊκός αθλητικός σύλλογος «Πρωτέας» μεταμορφώθηκε από τότε που ανέλαβε την προεδρία ο 25χρονος Δημήτρης Κυριακόπουλος. Πήρε ένα σύλλογο-καφενείο συνταξιούχων, έβαλε χίλια ευρώ από την τσέπη του, κινητοποίησε τη γειτονιά για βοήθεια και μετέτρεψε τον «Πρωτέα» σε ζωντανό κέντρο άθλησης και κοινωνικοποίησης των νέων. Γιατί το έκανε; «Ο Πρωτέας μάς μεγάλωσε όλους», λέει. «Ο καθένας μας πρέπει να δει πώς θα αλλάξει τον δικό του κόσμο. […] Αν εγώ φτιάξω τη γειτονιά μου, εσύ φτιάξεις τη γειτονιά σου, ο άλλος φτιάξει τη γειτονιά του, θα έχουμε φτιάξει μια πόλη και αν φτιαχτούν όλες οι πόλεις, θα έχει φτιαχτεί η χώρα.» («Τα Νέα», 12/3/2011) Σε ενδιαφέρει η αλλαγή; Ξεκίνα με τον μικρόκοσμό σου. Σκέψου γενικά, δράσε τοπικά. Εχεις ευθύνη, μην παραιτείσαι!


Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας κέρδισε πέρυσι, σε διεθνή διαγωνισμό, χρηματικό έπαθλο ενός εκατομμυρίου ευρώ από το Ιδρυμα Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς για τις πρωτοποριακές υπηρεσίες της. Ψυχή της Βιβλιοθήκης είναι ο οραματιστής διευθυντής της Γιάννης Τροχόπουλος. Η φιλοσοφία του είναι αναζωογονητικά απλή: όταν δημιουργείς ένα θεσμό «που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας προσφέροντας υπηρεσίες ποιότητας» («Κ», 22/8/10), ο πολίτης τον αγκαλιάζει. Αντίθετα με τους ξεδιάντροπους πολιτικάντηδες που γενικεύουν εξισωτικά τις ευθύνες για την αθλιότητα της χώρας, ο Τροχόπουλος δεν εγκλωβίζεται σε αυτοεκπληρούμενες προφητείες· συμπεριφέρεται ηγετικά. Αρνείται έμπρακτα τη διαπίστωση ότι οι Ελληνες δεν διαβάζουν· ξέρει ότι είναι πρωτίστως δική του ευθύνη να κάνει τον πολίτη να αγαπήσει τη Βιβλιοθήκη. «Οταν εμείς διευρύναμε τη βιβλιοθήκη [με ψηφιακές συλλογές, διαδραστικές υπηρεσίες κ. λπ.] ανακαλύψαμε ότι υπήρχαν άνθρωποι [...] στους οποίους προσφέραμε μια διέξοδο».


Το υποκατάστημα του ΙΚΑ στη Σαντορίνη ξεχωρίζει για την υποδειγματική λειτουργία του. Δεν συνέβη τυχαία. Εδώ και τέσσερα χρόνια, χάρη στην αφοσιωμένη διευθύντριά του, την κυρία Αθανασία Σούγια, η υπηρεσία έχει οργανωμένο αρχείο, υπαλλήλους με σαφείς αρμοδιότητες και προτεραιότητες· το κόστος λειτουργίας έχει μειωθεί, τα έσοδα έχουν σημαντικά αυξηθεί. Χρονίως ανεκτέλεστες αποφάσεις πλέον εκτελούνται, οι έλεγχοι εντατικοποιήθηκαν, οι παραγραφές προστίμων ελαχιστοποιήθηκαν. Γιατί δεν συνέβαιναν πριν; Καλό ερώτημα... Η κυρία Σούγια έχει την ευσυνειδησία πρώσου δημόσιου λειτουργού. Στο πρόσωπό της ο δημόσιος οργανισμός επανασυνδέεται με τα θεμελιώδη: η δημόσια διοίκηση ξαναγίνεται δημόσια υπηρεσία, τα δημόσια αγαθά προστατευόμενο είδος, όχι αντικείμενο λεηλασίας. Ξεχασμένες έννοιες στην Ελλάδα των Φωτόπουλων και των Πεππέδων...


Τι κοινά στοιχεία έχουν οι προαναφερθέντες; Πρώτον, είναι άνθρωποι με πάθος. Χωρίς πάθος δεν υπάρχει δημιουργία. Ο Τραχανάς κατήγγειλε την υπερτιμολόγηση των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων και ταλαιπωρήθηκε με αγωγές για χρόνια. Γιατί το έκανε; «Οταν είδα ότι το υπουργείο Παιδείας αγόραζε βιβλία σε τιμή τρεις φορές υψηλότερη απ’ ό, τι στο εμπόριο, θύμωσα», λέει. Ο Κυριακόπουλος πήγε στην τότε διοίκηση του «Πρωτέα» να προσφέρει τις αθλητικές υπηρεσίες του. Τον έδιωξαν. «Το πήρα πολύ προσωπικά», λέει. Δεύτερον διαπερνώνται από αλλοκεντρική (ετερο-αναφορική) αντίληψη του ρόλου τους. Οι δημόσιοι θεσμοί υπάρχουν για να υπηρετούν την κοινωνία, όχι τα μέλη τους. Τρίτον, ηγεσία σημαίνει ευθύνη, μεράκι, ρίσκο, λογοδοσία, δυνατότητα για οραματικές πρωτοβουλίες· να προσθέτεις αξία σε ό, τι κάνεις. Για να ηγείσαι πρέπει να μάθεις να υπηρετείς ευρύτερους σκοπούς.


Δεν ξέρουμε πώς αλλάζει ο κόσμος, αλλά ξέρουμε πώς χειροτερεύει. Δεν ξέρουμε πώς αναμορφώνεται μια κοινωνία, αλλά ξέρουμε πώς μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα λίγο καλύτερα απ’ ό, τι τα βρήκαμε. Στη μικρή ζωή μας, για τα μικρά είμαστε υπεύθυνοι και υπόλογοι – τα μεγάλα μας ξεπερνούν. Δεν είναι το χώμα η μόνη λύση. Ο ουρανός υπάρχει και τον βλέπουμε. «Δεν υπάρχει ταβάνι. Το θέμα είναι να μη γεράσει το μυαλό μας», λέει ο Κυριακόπουλος. Μπράβο, παλληκάρι μου...


Χαρiδημος Κ. Τσούκας
Καθημερινή 26.3.2011

ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ

Κι έτσι την Κυριακή 8 Μαϊου, στις 11.30 το πρωί, δεκάδες γείτονες από την ευρύτερη περιοχή της πλ. Καλλιγά ήλθαμε να καθαρίσουμε δρόμους και πλατείες στη γειτονιά μας.

Έλληνες και ξένοι, 

μικροί και μεγάλοι, 

με πρόχειρα ή με τα καλά μας ( ! ) ρούχα, 

φέραμε σούπες και φαράσια, γάντια και σακούλες, τσουγκράνες και σκαλιστήρια, πινέλα και χρώματα,

για να βάψουμε, να καθαρίσουμε, να σκουπίσουμε. 

Αλλά και να γνωριστούμε, να συζητήσουμε, να βγούμε από τα σπίτια μας ένα ζεστό ανοιξιάτικο πρωινό και να κάνουμε κάτι όλοι μαζί για την πόλη μας.

Πριν

και μετά

Πριν

και μετά

Η μικρή μας ιστορία με εικόνες ...

Ένα καλό πλύσιμο πρώτα

Με ορμή

Και δύναμη

Και μετά το χρώμα

Κι άλλο χρώμα

Πολύ χρώμα

Τα τελευταία ίχνη της φωτιάς

Νέο πρόσωπο 

Η κάθαρση

αρχίζει

Κυριακή πρωί

Με κέφι

Υπαίθριο πλυντήριο

Ωραίο δεν είναι;

Κάτι άλλαξε

Τα εργαλεία θα χρειαστούν

και πάλι

Όλοι μαζί

Πλατεία καθαρή

Η συγκομιδή

Η αποθήκη υλικού

Έγειρε λίγο να ξεκουραστεί


Γιατί θα συνεχίσουμε...